“LETEĆA TRUPA” gostovanje Narodnog pozorišta “Sterija”, Vršac

Posted by | March 25, 2015 | Aktuelno | No Comments

ornament

“LETEĆA TRUPA” gostovanje Narodnog pozorišta “Sterija”, Vršac

Subota 28.mart u 20 sati

Igraju:

Tanja Gerdec Mrđa kao Muza, Sterijin ađutant
Srđan Radivojević kao Sterija
Dragan Džankić kao Vasilije Džomba
Monika Boldovina-Bugle kao Porumbica Inpulita
Mircea Omoran kao Porumbel Rahat
Tamara Tamči Toskić kao Jordanka Stojković alias Beatriće
Dojna Petrović kao Draginja Milošev
Jovana Andrejević njena kao Milica Milošev
Ivan Đorđević kao Arsenije Protić
Jovana Božić kao Katarina Novičić
Jelica Brestovac kao Dušica Božić
Sonja Radosavljević kao Zora Ilić

O predstavi:

Tekst: Jovan Sterija Popović // Danica Nikolić Nikolić // Nikola Zavišić
Režija, svetlo, prostor: Nikola Zavišić
Kostim: Suna Kažić
Muzika: Tanja Gerdec Mrđa
Horske numere: Tanja Gerdec Mrđa i Nikola Zavišić
Asistentkinja reditelja: Jovana Božić
Tehnički asistent: Ilija Momirov
Umetnički konsultant: Milivoje Mlađenović
Dizajn: Sofija Lučić

Leta gospodnjeg 1856, igrom krajnje srećnog slučaja grupa ljudi se nađe na jednom mestu, sred pustare vojvođanske, a na zajedničkom zadatku. Ljudi koji deluju pokupljeni s koca i konopca, a koji su se javili na proglas o osnivanju leteće diletantske trupe, treba da naprave predstavu u slavu Jovana Sterije Popovića, koju će sačiniti vođa trupe, korpulentni Vasilije Džomba.

Ta grupa ljudi, od kojih je svako nesrećan na svoj način, biva spojena u zajedničkoj nesreći. Usred te nesreće oni postaju srećni, odbacujući svoje maske, svoje lažne biografije, obnažujući se konačno pred onima koji ih razumeju. Prateći njihove dirljive transformacije, stiče se utisak da jedan nesrećan čovek može postati srećan ako svoju nesreću podeli sa nekim ko je jednako ili više nesrećan. Jer jedino takav čovek, njemu nalik, to može da razume.

Želeli smo da neupokojeni Sterijin duh, i sam nađe smirenje. Sterija za života, očito, nikada nije sreo osobu koja je imala jednako nesrećnu biografiju kakvu je on imao, niti je herojski tu biografiju nosio kako je on to činio, što je sigurno doprinelo njegovoj melanholičnoj apatiji, koja ga je obuzimala u prekidima gotovo frenetičnog, a plodonosnog rada.

I sama bestragija u kojoj se trupa nalazi, i njihovo otuđenje od sveta, pa i izgnanstvo, paradigma je sadašnjeg trenutka, u kome smo svi jednako izgubljeni, na ničijoj zemlji, a nismo kadri da nađemo one sa kojima bismo svoju nesreću podelili. Da jesmo, to bi nas učinilo ne samo plemenitijima, nego bi tu nesreću i odagnalo. Ljudi koji se spoje u nesreći na jedan ljudski način, mogu promeniti svoje životne prilike.

Skidanje slojeva prljavšine sa čoveka, i dopiranje do onog dobrog u njemu, traženja te iskre čovečnosti, bio je jedan od glavnih Sterijinih zadataka. Sterijin apel na ljude nikada nije bio zlonameran niti je bio osuđivački, otuda i taj šaljiv ton u njegovim komadima. Ljudi ga verovatno nisu čuli na pravi način, čim su za sve ove godine nastavili iznova i iznova da uskaču u opet iste cipele, kao da protoka vremena nikada i nije bilo.

Ovaj komad, stvoren Steriji u čast, apel je nekim novim ljudima, publici, u Sterijino, ali i naše ime, da cipele promene, a nesreću prigrle. Da se otvore. Da priznaju. Da se pokaju, stvarajući time plodno tle da postanu bolji ljudi, koji će stvoriti bolji naraštaj, koji se nikada više neće osetiti sam sred puste bestragije.

bottom


Leave a Reply

Your email address will not be published.