Plodni dani
- Reditelj
- Boris Liješević
- Dramaturg
- Branko Dimitrijević
- Kostimografkinja
- Mina Ilić
- Kompozitor i autor songova
- Aleksandar Kostić
- Lektorka
- Ljiljana Mrkić‐Popović
- Organizatorka
- Nevena Vučković
- Pomoćnica reditelja
- Aleksandra Jelić
- Asistent reditelja
- Filip Subotić
- Saradnik na tekstu
- Bogdan Španjević
- Inspicijent
- Milenko Adamov
- Suflerka
- Anka Milić
- Dizajner zvuka
- Miroslav Petruljević
- Dizajner svetla
- Dragan Maslarević
- Šminkerka
- Rozalija Tanasijević
- Tehnički menadžer
- Vojin Butković
- Organizatorka
- Miroslava Matijević
- Tehnički organizator
- Nenad Forgo
- Majstor svetla
- Vinu Lučian
- Majstor zvuka
- Marjan Sakač
- Majstor pozornice
- Nenad Marković
- Uloge
- ISIDORA MINIĆ
- MILENA PREDIĆ
- RADMILA TOMOVIĆ
- BRANKA ŠELIĆ
- MILICA MIHAJLOVIĆ
- NEBOJŠA ILIĆ
- BOJAN ŽIROVIĆ
Reč reditelja
„Svaki igrani film treba da liči na dokumentarni, a svaki dokumentarni na igrani“, čuvena je sentenca francuskog reditelja Žan Lik Godara. Smatram da je tako i s pozorištem. Predstava koja nastaje od dokumentarnog materijala, treba da ima sve ono što ima predstava koja nastaje od dobro napisanog teksta: mesto i vreme dešavanja, likove, etape dramske radnje. Poznato je da su mnogi dramski pisci, uključujući i samog Čehova, zapisivali rečenice koje čuju tokom dana i potom od njih gradili replike, likove i situacije. Često se kao najveći kvalitet komada i predstave ističe dokumentarnost, odnosno sličnost sa svakodnevnom životom. Gde je onda razlika između dokumentarnog i „izmišljenog“ ako i u jednom i drugom slučaju i izvor i proces rada može da bude isti? Gde je granica i da li je uopšte treba tražiti ako je još u prvoj polovini 20. veka filmski reditelj Robert Flajerti uveo pravac „docufiction“? Proces koji je za nama, svedoči upravo da nema granice: od replika, nađenih na internetu ili dobijenih putem intervjua, građeni su karakteri, situacije, okolnosti, pa i etape dramske radnje. Jednom rečju – građen je dramski tekst.